Dziś o godzinie 14.00 czasu środkowoeuropejskiego
z Przylądka Canaveral wystrzelono rakiety typu Phoenix.
Według NASA szanse na zmianę trajektorii lotu asteroidy
wynoszą ponad 95%.
Relację z tego wydarzenia pokażą telebimy w całych Niemczech.
Cześć, Ben.
Cześć.
Masz apetyt.
Tylko na słodycze. Szpitalne żarcie zwracam.
Umówiliśmy się, że będziemy wobec siebie szczerzy.
Wynik rezonansu nie jest taki, jak liczyłam.
Usunęliśmy guz z przewodu żółciowego, ale...
są przerzuty.
Ile mi zostało?
Ben, trudno zrozumieć, dlaczego akurat nas to spotyka.
Zwykle moi pacjenci są starsi.
To nie fair.
Obiecała mi pani mówić prawdę. Ile?
Leki pomogą nam
utrzymać cię w takim stanie przez kilka miesięcy.
Miesięcy?
Tak.
Właśnie czytam tę książkę. Zna ją pani?
O pięciu fazach umierania.
Faza pierwsza to wyparcie.
Nie wierzymy, że jesteśmy chorzy.
Faza druga to złość. Tę dobrze znam.
Zazdrościmy zdrowym i pytamy: "Dlaczego ja?"
Potem człowiek negocjuje, chce dobić targu
- z lekarzami, Bogiem, losem i z samym sobą.
"Godzę się na leki, chemioterapię, rzyganie, a w zamian nagroda".
Tylko, że jej nie dostajesz.
Bóg mówi: "Dla ciebie nie ma".
Wpadasz w depresję. To faza czwarta.
A piąta?
Jeśli te rakiety spudłują, to - choć paskudnie tak mówić
- przynajmniej nie ja jeden.
WYSTĘPUJĄ
MUZYKA
ZDJĘCIA
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
8 DNI
Mamo!
- Mamo. - Musimy iść dalej, Leonie.
Nawet Jonas wskoczył do tego cholernego pociągu.
Nie dojdziemy pieszo do Rosji.
Dalej już nie mogę! Nie widzisz, że to bez sensu?!
Przepraszam!
Sama nie dam rady.
Poradzimy sobie. Zobaczysz.
Jak teraz dotrą do Rosji?
Wrócą do domu i wujek Herrmann na pewno im pomoże.
Jak?
Polecą z nim do Ameryki. Tam też jest bezpiecznie, jak w Rosji.
A potem się spotkamy.
Muszę cię na chwilę zostawić.
Poszukam pustego kontenera, tam się schowamy.
Pójdę z tobą!
Zaraz wrócę. Pilnuj Pieprzyka.
Witam, panie Frankenberg.
- Tak się teraz ubieracie? - Jak widać. - Ciekawe, co jeszcze.
Szukasz Nory? Nie ma jej.
- A gdzie jest? - U krewnych.
U jakich krewnych?
Nie twoja sprawa. Zabieraj łapy!
Nie masz nic do roboty?!
- Nora milczy już cztery dni. - Bo ma cię dość, łysolu!
- Chciałoby się. - Srałoby się!
- Nora! - Wynocha.
Nora.
- Myjesz autko?! Teraz?! - Słucham?
Nora ma rację - matoł z ciebie.
Przekaż jej, że tu byłem.
Stop.
Chodź, mamo, podwiozą nas do Berlina!
No, chodź!
Spokojnie! Zrobię, co każesz!
Kiedyś wszyscy chcieli do Niemiec, a teraz...
Nie przejdą. Zginą na granicy.
A pan, dlaczego jedzie do Berlina?
Bo mam po drodze.
Żona chce zobaczyć Paryż. Była pani?
Tak.
W podróży poślubnej. Z mężem.
Niemiec?
Tak, nie sprawię wam kłopotu.
Uchodźca? Jesteś sam?
Tak.
Rozwiążcie mnie, porozmawiajmy.
Zaczekajcie! Nie musicie się mnie bać.
Co to?
Nora.
Nora, słyszysz mnie?
Nora.
Te kamery są dla twojego bezpieczeństwa.
Jeżyku.
Cholera!
O, kurwa!
Pański bilet. Gate numer pięć.
Odprawa o 8.30. Witamy w USA.
To tylko jeden bilet. A moja żona, Marion Cosin?
Mogę zobaczyć? Dziękuję.
Niestety, nie ma jej na liście.
Musi być!
Jesteście małżeństwem?
- Tak. - To proszę pokazać akt ślubu.
Formalnie nie jesteśmy małżeństwem, ale to moja żona. Jest w ciąży.
Proszę to wypełnić i złożyć w Urzędzie Imigracyjnym, jak najszybciej.
W porządku?
Tak.
Jesteś bardzo dzielna.
Masz bilety?
Tak.
Powinnaś dużo pić. Przyniosę ci wodę.
- Jeszcze mam. - Przyniosę.
Dziękujemy.
Powodzenia.
Dziękuję.
Zjesz coś?
Moje nogi!
Leonie.
Przepraszam.
Durna pizda.
Przepuściłem kolejkę. Ja tylko na chwilę.
Przepraszam, przepuściłem kolejkę.
Mam kłopot. Moja żona nie ma biletu.
To moja żona,
chociaż się nie pobraliśmy.
Niestety, nie mogę panu pomóc.
- Błagam. - Proszę się odsunąć.
Przepraszam.
Ale to moja żona, jest w ciąży!
- Gdzie przebywa? - W poczekalni.
Niech tu przyjdzie. Jeśli jest w ciąży, może uda mi się pomóc.
Bardzo dziękuję. Będę za dwie minuty.
Dwie minuty.
Przepraszam!
Marion!
Marion, jesteś tam?
Jeśli tak, odpowiedz!
Co ty tu robisz?! Nie mogę w spokoju skorzystać z toalety?
Proszę cię, otwórz!
Mówiłeś, że wszystko w porządku.
Udało wam się?
Nie, jesteśmy w domu. Jak dobrze, że cię złapałam.
Egon mówił, że umówiliście się z przemytnikami.
Tak, ale wróciłyśmy z Leonie.
Uli i Jonas pojechali.
Dobrze, spokojnie - co się stało?
Nie udało się!
Herrmann, musisz nam pomóc. Błagam!
Chociaż Leonie, to jeszcze dziecko.
Błagam, pomóż nam, bo zginiemy!
Po co wyskoczyła z tego pociągu?!
Pośpieszmy się.
Abonent chwilowo niedostępny. Zadzwoń później.
Tutaj jesteś.
Mogę wejść?
Pamiętasz, jak tata wieszał to z Jonasem?
Pewnie.
Dziwne, wtedy wszystko wydawało się takie ważne.
Uczelnia, do jakiej pójdę po maturze.
Czasami myślę, że to tylko zły sen.
Chciałabym się już obudzić.
Nie wierzę mu. Sprawdzić wszystkie wagony.
- Dlaczego po prostu go nie wyrzucimy? - Przekażemy go pogranicznikom.
Mały uchodźca! Siedź tu, aż do granicy. I nie kombinuj!
Na koniec kolejki!
- Coś powiedział?! - Do kolejki! - Moja żona jest w ciąży, ślepy fiucie!
Gdzie ona jest?
Kto?
Mogę w czymś pomóc?
Gdzie jest ta młoda żołnierka? Obiecała nam dla niej bilet.
To pańska żona?
Tak. Jest w ciąży.
- Ma pan akt ślubu? - Nasz samolot zaraz odlatuje!
Proszę nie tym tonem.
Nie! Nie ruszę się stąd, póki nie dostanę pieprzonego biletu!
Nie tym tonem!
Lepiej już idźcie. Proszę wyjść.
Mam tu 400 000 dolarów.
Proszę dać mi bilet dla żony.
Ochrona!
Nie, nie...
Szybko, lekarza! Błagam!
Wyproś ten bilet!
Słyszy mnie pan?
Litości. Dla naszego dziecka, błagam.
Tata?
- Jonas? - Tato!
Jonas. Chwała Bogu.
Miałam przedziwny sen.
Stałam na drodze. Wokół panował mrok.
Przerażona, zaczęłam biec.
Nagle uświadomiłam sobie, że to nie droga,
tylko próżnia.
Nieskończona pustka.
Wokół ani żywej duszy.
I co?
Nagle zobaczyłam światło i usłyszałam jakieś głosy.
Chyba ktoś śpiewał.
Raptem strach minął i wtedy się przebudziłam.
Ty też w to nie wierzysz?
W co?
Że jest coś po śmierci.
Wierzę, że się przemieniamy
- w proch, w ziemię, z której wyrasta coś nowego.
Nie to mam na myśli.
Wierzysz w życie po śmierci?
W nieśmiertelną duszę, która żyje wiecznie?
Nie, w to nie wierzę.
Myślę, że mamy tylko jedno życie.
Leo?
Nora?
Wysłałam ci 1000 SMS-ów!
- Dzień dobry, pani Steiner. - Cześć. - Fajnie, upijemy się!
Chcesz kieliszek?
Super, ale musimy lecieć. Chodź.
Dokąd? Zjedz.
- Nie muszę. - Nie masz komórki.
Ja mam. Będę nad nią czuwać.
Na razie!
Szybciej! Spać będziesz po śmierci.
Szybciej!
Gdzie leziesz, debilu?!
Susanne?
Myślałam, że już cię nie zobaczę.
Na granicy Białorusi dochodzi do dramatycznych scen.
- Proszę. - Dziękuję.
Sama propaganda.
Że rosyjscy żołnierze strzelają do cywilów!
Nie martw się o Ulego.
Nie wolisz przenieść się do nas?
Spędźmy te ostatnie dni razem, jak rodzina.
Szczęśliwa rodzinka? Na finał?
Ja - kochany dziadzio? Nigdy tak nie było.
Tato, potrzebujemy cię.
Przynajmniej ja.
Przez 20 lat nikomu nie byłem potrzebny...
tylko Łajce, jako otwieracz do puszek.
Nie jesteś sam, ale to twoja decyzja.
Kocham cię.
Na koniec każdy zostaje sam.
To straszne, wyjechali, na zawsze.
Twój tata wie, co robi, poradzą sobie.
A twój? Nie myśleliście, żeby uciec?
On najdalej był w Görlitz.
Teraz to co innego, jeśli zostaniemy, zginiemy.
Ojciec w to nie wierzy.
Wszyscy wieją, a on...
myśli po swojemu.
Uważa, że ludzie powariowali.
Wciąż myślę o tym, co nas czeka.
- Tego nie wiesz. - Wiem. Za sześć dni walnie w nas skała
większa od Mount Everestu.
Ale chwilowo nie dzieje się nic.
To będzie wielkie.
I piękne.
Twój tata ma rację - ludzie naprawdę wariują.
Może my też powinnyśmy?
Co?
Zaszaleć.
Kto tu mieszka?
"Mieszka"? Zabawna jesteś. No, chodź.
Nora!
Pokaż cycki!
- Jesteście pełnoletnie? - Pierdol się!
Z tobą.
Odpalamy!
- Spalisz mi chatę! - Raczej squat. - Racja.
Nawet o tym nie myśl. Liczy się tu i teraz.
To, że będziemy razem, do końca.
Pomyśl, co możemy robić przez te sześć dni. Balet, na okrągło.
Albo wyjazd nad morze. Do Włoch! Albo trójkącik z Eckertem.
Po co ci ten aparat?
- A co? - Chcesz w nim wykitować?
Ściągniemy go.
- Zwariowałaś? - No, już.
Udało się. Udało się.
Dzięki tobie.
Fakt.
Udało się!
Pij.
Dobra. Uwaga!
Ząb?!
Tylko ranka.
- Patrz! - Co? Zszedł?
Tak, obejrzę sobie.
Super!
Dziś każdy będzie twój!
Ludzie! Nikt nie wychodzi bez ruchanka!
Chcesz umrzeć jako dziewica?
Ktoś tu mówił o ruchaniu?
Odbiło ci?!
Teraz już nic się nie liczy.
Ale nie tak!
- Chcesz kogoś wyrwać czy nie? - Daj mi pięć minut.
Leo.
Halo?
Leonie?
Ja ciebie chrzczę w imię Ojca, i Syna, i Ducha świętego.
"Na świecie doznacie ucisku, ale miejcie odwagę: Jam zwyciężył świat".
Ty... krwawisz.
Co tam widzisz?
Zasieki.
Co się dzieje?
Nie wiem. Jesteśmy na granicy.
Nikogo tu nie ma.
Granica...
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Bohdan Maliborski